AZİZ NESİN← Tüm eserleri
TR
Aferin kitap kapağı
İlk baskı 1959

Öyküleri

Aferin

Yazar
Aziz Nesin
Eser türü
Öyküleri
İlk baskı yılı
1959

Derlemenin açılış öyküsünde, uzun süre iş bulamayan bir adamın çaresizliği, parti değiştirerek yükselen bir tanıdığıyla karşılaşır. Geçim sıkıntısı ve siyasi kayırmacılığın iç içe geçtiği bu anlatı, fırsatçılığın ödüllendirildiği bir toplumsal ortamı görünür kılar.

Nesin Yayınevi’nde incele
Aferin son baskı kapağı
Son baskı
İçindekiler
BölümSayfa
Hep Döküldük5
Afferiiin18
Parola30
Damatlık Şapka43
Mr. Fişer Geliyor53
Kabakçı Muammer’i Bilen Var mı ?59
O Kadar da Değil66
İmza Elçisi76
Helal Olsun81
İtiraf87
Emir Kuluyuz93
Ağzıyla Kuş Tutan Adam103
Titiz Kadın Hasn’anım109
Sağcı mısın, Solcu musun ?122
Manila Milano129
Hiçbişey Kalmamış138
Kitaptan bir bölüm

Hep Döküldük

Uzun zaman işsiz kaldım Selim Efendi. Her nereye başvurdumsa eli boş döndüm. Biyerde kapıcılığa, odacılığa razıyım. O da yok... Biz, altı canız kardeşim. Bu zamanda altı canın boğazı kolay mı? Ev kirası biyandan, geçim derdi biyandan, alacaklılar biyandan, deliye döndüm. Hazırda paramız da yok. Olsa neye yarar Selim Efendi? Hazır yemeğe dağlar dayanmaz. Neyimiz varsa sattık savdık. “Yarabbi, ne yapsam?” diye düşünüp duruyorum. Borç almadık tanıdık bildik kalmadı. Çalmadık kapı bırakmadım. Artık kendimden utanır oldum. Biyandan da beceriksizliğime kızıyorum. Herkes bir yolunu bulmuş, arabasının tekerini döndürüyor. Ben ne beceriksiz, ne pısırık, ne elinden iş gelmez adammışım. Eski işimden çıktığıma köpekler gibi pişmanım. Hoş ben kendiliğimden çıkmadım, çıkardılar ya... Biliyorsun, dokuz yıldır fabrikada çalışıyordum. Patron, fabrikayı kapatmak zorunda kaldı. Dışardan hammadde gelmiyor. Adam da haklı. Birden de kapatmadı. Önce işçilerin yarısını çıkardı. Sonra da birer ikişer memurlara yol verdi. En sonra da fabrikanın kapısına kilidi astı. Beni çağırdı,

– Bak İzzet Bey, dedi, ben, ha iflas ettim, ha edeceğim. Burda çalışanların hepsinin hakkı geçti bana. Ama kimsenin hakkını ödeyecek durumda değilim. Apartmanıma haciz koydular, yakında satacaklar. Otomobilimi bile sattım. İstersen büsbütün iflas edene kadar sana ayda üçyüz lira vereyim, burda çalış. İstersen sana üç aylığını vereyim, başka bir iş ara kendine.

İşi gücü olan, herzaman, heryerde iş bulunabilir sanıyor. Bir de herife üstelik söylemedik söz bırakmadım. Üçyüz lira aylıkla nasıl çalışayım Selim Efendi? Yalnız evin kirası üçyüzelli lira. Patrona açtım ağzımı, yumdum gözümü. Benim aylığım dokuzyüz liraydı. Üç aylık ikibinyediyüz lirayı aldım, çıktım.

Aradan iki ay geçti geçmedi, bizim patronun işi, yeniden yoluna girdi. Eskisinden üç dört kat çok kazanmaya başladı. Gelgelelim ben herife öyle şeyler söyledim ki, bir daha oraya dönüp de yüzüne bakamam. Kaldık mı ortalıkta? Paralar da bitti. Tam on ay işsiz kaldım Selim Efendi.

Burhan adında gençten birini tanırım. Tanırım dersem, bizim eve yakın bir kahve vardır, akşamları oraya çıkardım. Bu Burhan’ı da o kahvede tanımıştım. Hiç ruhumun hazzetmediği bir herif. Sulu, cahil, haddini bilmez, abuk sabuk konuşur bir zırtapoz. Ne iş yaptığını da pek kimse bilmez. Birara bu Burhan gözden kayboldu. Bir de duyduk ki particiliğe başlamış. Oğlan kurnaz. Doğrudan iktidar partisine girmemiş. Biliyor, doğruca iktidar partisine girse, kimse suratına bakmayacak. Bu açıkgöz önce muhalif partiye girmiş. Girmekle kalsa iyi. İktidar aleyhinde söylemedik laf bırakmamış. Nerde beş on kişilik bir topluluk, nerde avuç içi kadar bir meydan görse, hemen çıkıp nutuk çekermiş. Böyle böyle oğlan iyice azıtmış. Gazetelerde de resimleri, sözleri çıkmaya başlamış. Handiyse hapse girdi girecek. Meğerse oğlan hep işi planlı yapıyormuş. Tam hapse girmesine kıl kala, “Ben hakikatleri gördüm, artık doğru yolu anladım. Ellerinizden öperim” diye Ankara’ya, ileri gelenlerin başına telgraf çekiyor. Telgraf radyoda da okunuyor. Bunun üzerine, bulunmaz bir mal gibi iktidar partisi bunu kucaklıyor.

Bir akşamüzeri yorgun argın eve dönüyorum. Ama nasıl bitkinim Selim Efendi, hiç sorma. Birisi, “Canım” dese, “Canın çıksın!” diye bağıracağım. O gün iş aramak için yedi yere uğramışım, yedisi de, “Adresinizi bırakın, biz size bildiririz,” diye beni başlarından savmışlar. Bikaç kuruş borç almak için kime gittimse ya kendilerini bulamamışım yada bulduklarım, paraları olmadığını söylemişler. Evde ekmek bile yok. Sinirden titriyorum. Elim ayağım buz kesmiş. Tam bizim evin sokağını dönerken bu Burhan’la burun buruna gelmeyeyim mi! Allah bilir ya, görmezlikten gelip, geçip gidecektim. Ama herif sulu, kollarını iki yana açıp,

– Vay İzzet Beyamca, nerelerdesin, ne âlemdesin? diye üstüme atılıp elime varmaz mı!..

– İyiyim şükür... deyip atlatmak istedim.

Sulu, yapışkan herif, yakamı bırakmaz.

– Duyduğuma göre çalıştığınız fabrikadan çıkmışsınız... dedi.

Ters ters,

– Evet... dedim, yürüdüm.

– Peki, şimdi ne yapıyorsunuz? dedi.

Kaldır suratına yumruğu indir.

– Sana ne oğlum, dedim, benim ne yaptığım seni ilgilendirir mi?

Böyle yapışkan, sulu herif görülmemiş.

– O nasıl söz İzzet Beyamca, dedi, sizin derdiniz benim derdim demektir. Haddim değil ama, belki size küçük bir hizmette bulunabilirim.

– İstemez, ihtiyacım yok... diye tersledim.

– Vallahi olmaz, dedi, benim seni ne kadar çok sevdiğimi bilemezsin. Ben duydum, işsizmişsin. Sıkıntıdaymışsın. Sana ayda binbeşyüz liralık bir iş bulsam, acaba bu para yetişir mi? Tabii şimdilik, ilerde artar...

Farklı yayınevlerindeki kapak resimleri

Baskılar

Aferin — İlk baskı 1959

İlk baskı 1959

Aferin — 1971

1971

Aferin — 1975

1975

Aferin — 1982

1982

Aferin — 1986

1986

Aferin — 2005

2005

Aferin — 2009

2009

Aferin — 2010

2010

Aferin — 2012

2012

Künye Farklı yayınevlerindeki ilk baskı tarihleri

1. basım · 1959
Karikatür Yayınları
2. basım · 1971
Tekin Yayınevi
5. basım · 1982
Karacan Yayınları
6. basım · 1982
Kendi yayını
7. basım · 1986
Adam Yayınları
15. basım · 2005
Nesin Yayınevi

Aferin