

Öyküleri
Nah Kalkınırız
- Yazar
- Aziz Nesin
- Eser türü
- Öyküleri
- İlk baskı yılı
- 1988
Adını veren öyküde, emekli ikramiyesini üretime yatırmak isteyen bir adam küçük bir sığır çiftliği kurar. Çalışma düzeni, hileli ürünler ve kurumların aksaklıkları girişimini zorlaştırırken, derleme kalkınma söylemini gündelik ekonomik ilişkiler içinden sorgular.
Nesin Yayınevi’nde incele
İçindekiler
| Bölüm | Sayfa |
|---|---|
| En Büyük Numara | 5 |
| Du Bakali N’olecak | 16 |
| Bu Memleket Batar | 25 |
| Kırk Basamaklı Hela Ne Oldu ? | 37 |
| Tanrısal Adalet | 51 |
| Bizim Oranın İnsanları | 67 |
| Bir Pişmaniye İstidası | 76 |
| Bir Muzır Öykü : Vah Yavrum Vah | 82 |
| Kırk Yıl Önce | 91 |
| Aşk Otu | 100 |
| Korkacak Ne Varmış ? | 111 |
| Hay Adı Batsın | 116 |
| Muasır Medeniyet Seviyesi | 127 |
| Yiyin Allaşkına | 133 |
| Elim mi Deyiğ Gardaş | 147 |
| İğdiş Edilmiş İnsanlar Ülkesinde Ayıp Yeri Yerinde Kalmış Biri | 157 |
| Bir Düğün Töreni Konuşması | 170 |
| 19 Şubat Gününün Mana ve Ehemmiyeti | 177 |
| Son Görevimizi Yaptık | 182 |
| Nah Kalkınırız | 190 |
Kitaptan bir bölüm
En Büyük Numara
Nuri’nin yetenekleri saymakla bitmez. Bunca yeteneğine karşın para kazanan bir insan olamamıştır. Yaptığı işin en iyisini yaptığına göre başarılı, ama hiçbir işinden para kazanmadığına göre de başarısız biridir.
Orta yaşı geçmek üzereydi. Artık yaşamını güvenceye almayı gereksindi. Babadan kalma evini satıp parasıyla bir mobilya mağazası açtı. Büyük hava parası ve yüksek kirayla tuttuğu mağaza, kentin oldukça işlek biyerindeydi. Mağazada sergilediği mobilyaların hepsinin çizimi kendi elinden çıkmış, bir bölümünü de kendi eliyle yapmıştı. Gerçekten hepsi de olağanüstü güzeldi. Ayak alıştırmak ve müşteri kazanmak için fiyatları da yüksek koymadı.
Vitrin camının dışından bakanlar o kerte çoktu ki, Nuri kendini akvaryumda balık gibi duyumsamaya başladı. Cam arkasındaki bakışlardan kurtulmak için mağazanın gerisindeki büroda oturuyordu. Vitrin camından seyredenler çoktu. Sabahtan gece lambaları söndürülene kadar camın ön yanına yığılıyor, ellerini, burunlarını, hatta dudaklarını cama dayayarak içerdeki olağanüstü güzel eşyayı seyrediyorlardı hayranlıkla. Ama günler geçiyor, içeri girip bir eşya soran çıkmıyordu.
Sağa sola koşturacağı, gelgit işlerinde kullanacağı bir çocuk arıyordu. “Çırak aranıyor” diye yazdığı kâğıdı vitrin camına yapıştırdı. O denli çoktu ki başvuran çırak adayları, Nuri şaşıp kaldı.
– Ne iş yaparsın, elinden ne iş gelir? diye soruyordu.
– Ne iş olsa yaparım, her işi yaparım... diyenleri, bir de yalvarıp yakaranları savıyordu.
Bir sabah erken saatlerde, kıvırcık saçlı yada uzun zamandır yıkanıp taranmamaktan saçları kıvır kıvır olmuş bir oğlan çocuğu içeri girdi. Kapkara saçları, kapkara gözleri, kadife esmeri teni vardı. Sıskacık, kavruk, kirloş bişeydi. Elleri yüzü kir pas içindeydi. Hep gülümsüyordu, buyüzden apak dişleri pırıl pırıl görünüyordu. Lastik ayakkabısının tekinden parmakları dışarı çıkmıştı.
Hiç çekinip sıkılmadan,
– Çırak ararmışsın... dedi.
Konuşma biçiminden Çingene olma olasılığı vardı. Nuri de onun ağzıyla konuştu:
– Ararız bir çırak.
– Öyleysem al işte beni.
– Ne iş yaparsın?
Bu oğlanın da öbürleri gibi, “Ne iş olsa yaparım” diyeceğini beklerken oğlan,
– Hiç, dedi, hiçbir iş gelmez elimden.
– Hiçbir iş bilmez misin?
– Bilmem. Ama üğretirsen şıp diye üğrenirim.
– Adın?
– Sülü.
– Kaç yaşındasın?
– Onaltı.
Oysa ancak dokuz on yaşında gösteriyordu.
– Okuryazar mısın?
Dişlerinin arasından çık diye bir ses çıkarıp başını yukarı kaldırdı.
– İçerde elektrik ocağı var, orada çay yapabilir misin? Sırıtarak,
– Bilmem, dedi.
– Buralarını silip süpürebilir misin?
– Yapamam.
Hep sırıtıyordu.
– Hergün mobilyaların tozunu alabilir misin?
– Bilmem...
Ne sorsa, ne dese, bilmem, yapamam diyordu. Oysa Nuri bu cana yakın oğlandan hoşlanmıştı.
– Yapamam, edemem, bilemem diyorsun hep. Öyleyse niye geldin buraya?
Sülü bu kez geniş geniş sırıtarak,
– Ama bilirim başka şeyler, yaparım başka işler... dedi.
– Ne bilirsin, ne yaparsın?
– Yapayım mı burada şimdi?
– Hadi yap da görelim.
– Bu masanın üstünde yapsam olur mu?
Çok geniş bir yemek masasını gösteriyordu.
– Olur.
Sülü bir maymun çevikliğiyle o olağanüstü güzel ve pırıl pırıl cilalı masanın üstüne fırladı. Nuri’nin, “Aman, dur yapma!” demesine kalmadan, iki elinin üstünde havaya kalktı ve masanın kenarlarında ellerinin üstünde yürümeye başladı. Vitrin camının arkasındaki kalabalık, bu numaraya önce ağızları açık bakakaldılar, sonra kahkahalarla güldüler. Sülü masanın ortasına gelip havadaki ayaklarıyla türlü hünerler gösterdikten sonra bir sıçrayışta masadan atladı. Dışardaki kalabalıktan bir alkış koptu.
Nuri kışkırtmak için,
– Ne yani, bu da bir hüner mi? diye Sülü’yü küçümsedi.
Sülü,
– Vardır başka hünerlerim de, ister misin güstereyim!.. dedi.
Farklı yayınevlerindeki kapak resimleri
Baskılar
Künye Farklı yayınevlerindeki ilk baskı tarihleri
- 1. basım · 1988
- Adam Yayınları
- —
- Nesin Yayınevi















































