

Öyküleri
Gözünüz Aydın Efendim
- Yazar
- Aziz Nesin
- Eser türü
- Öyküleri
- İlk baskı yılı
- 1997
Adını veren öyküde, sıkıyönetim ilan edildiğinde herkes yazarın neden hâlâ tutuklanmadığını merak eder. Onu sevenlerin de katıldığı bu şaşkınlık, baskının nasıl olağanlaştırıldığını açığa çıkarır; derlemede gündelik alışkanlıklarla siyasal yaşamın çelişkileri yan yana gelir.
Nesin Yayınevi’nde incele
İçindekiler
| Bölüm | Sayfa |
|---|---|
| Gel de Oku Mektubunu | 5 |
| Bir Bayram Gezintisi | 16 |
| Göbek Atmak En Tabii Haklarımızdandır | 22 |
| Papipos Millî Dava ! | 29 |
| Bir Ölü Aranıyor | 38 |
| Geçmiş Olsun Müdür Bey ! | 46 |
| Bir Günlük Yumurtanın Hayatı | 51 |
| Köprüyü Geçene Kadar | 54 |
| Çok İlerledik | 59 |
| Karakoldan Kurtulamadık | 62 |
| Kısmetli Çocuk | 67 |
| Lafı Neresinden Duyuyor | 77 |
| Eşek Şakası | 83 |
| Bu Aklıma Gelmemişti | 88 |
| Gözünüz Aydın Efendim ! | 92 |
| Hayvanlar Mahkemesi | 97 |
| Ve Saire... | 103 |
| Kim O ? | 109 |
| Nüfus Kâğıtları Eskiyenler | 117 |
| Naylon Milyoner | 124 |
| Punç Nasıl Yapılır ? | 135 |
| Çember | 139 |
| İki Altın Arayıcısı | 143 |
| Dolmuşta Yer Yok | 149 |
| Süper Ukala | 154 |
| Orta Anadolu Üniversitesinde Hukuk Dersi | 157 |
| Orta Anadolu Üniversitesinde Sanat Tarihi Dersi | 160 |
| İlmî Balık Avcılığı | 162 |
| Bahar Bayramında Gezinti | 165 |
| Papelasyon | 173 |
| Hapı Yutunca | 180 |
| Büyüyen Masa | 186 |
Kitaptan bir bölüm
Gel de Oku Mektubunu
Kardeşim Muzaffer,
Sana kaçtır, el yazın okunaklı değil, lütfen daktiloyla yaz mektuplarını diye rica ettiğim halde benim zar zor okuyabildiğime göre 2 Mayıs 1962, belki 21 Nisan 1953 yada 91 Şubat 1217 tarihli mektubunu, yine o kargacık burgacık el yazınla yazmışsın. Hem “3 Haziran 1096”, hem “1 Ocak 2991” okunabilen, ama bir arkadaşımın “3, 5 Haziran 3856”, başka bir arkadaşımın da sökmek için yarım saat uğraştıktan sonra “1961 Aralık 36l” olarak okuduğu, doğrusunun hangisi olduğu bitürlü anlaşılmayan, ama bir yazı okuma bilirkişisine göre de “301 Mart 3387” tarihli mektubun için çok teşekkür ederim.
Nasıl olup da el yazının her kelimesini, hatta her harfini, herkese ayrı ayrı okutturabilip başka başka anlamlar çıkarttırabildiğine çok şaşıyorum; bu büyük başarından ötürü seni candan kutlarım.
Çoktanberi senden gelecek yanıtı beklemekteydim. Durumumu, vereceğin yanıta göre belirleyecektim. Sen de yanıtını çok geciktirdin.
Postacıların zarfın üstündeki yazılarından, notlarından, açıklamalarından, mektubun neden geciktiğini öğrendim. Sen hemen cevap yazıp postaya atmışsın ama, postacılar zarfın üstüne “Istanbul” niyetiyle yazdığın kelimeyi “İzmir” okuduklarından mektubu İzmir’e, İzmir’deki postacı da “Mersin” okuyup Mersin’e göndermiş; mektup buyüzden altı il, dokuz ilçe dolaştıktan sonra Istanbul’a ulaşmış.
Mektubun Istanbul’da da günlerce postaneden postaneye, elden ele dolaşmış durmuş.
Bigün postacının,
– Acaba bu mektup sizin mi? diye tereddütle uzattığı zarfı alıp üstündeki yazıya baktım, baktım, baktım; tabii okumak niyetiyle bakıyordum.
Bütün ömrümce baksam yine de okuyamayacağımı anlayınca,
– Neden benim oluyormuş! dedim.
Postacı,
– Herkese gösterdik de, dedi, bir de size sorayım dedim...
Sonra mektubun inanılmayacak bir tesadüfle elime geçti. Bir öğleüzeri evden çıkarken, karşı daire komşumuzun postacıyla tartıştıklarını gördüm.
Pijamalı komşum postacıya,
– Zarfın üstünde “Hacı Veli” yazıyor, benim adım Muhsin... diyordu.
Postacı da,
– Bayım, diyordu, ben ve postanedeki arkadaşlar bu kelimenin olsa olsa ancak “Muhsin” olabileceğine karar verdik.
Komşum beni görünce imdat ister gibi,
– Ne olur, şunu okur musunuz... diye zarfı bana uzattı. Postacının “Muhsin”, komşumuz Muhsin Beyin de “Hacı Veli” olarak okuduğu kelimeye baktım,
– Bana kalırsa, dedim, “Sayın Bay Memiş” olacak... Evet evet, bu yazı “Muhsin”den ve “Hacı Veli”den çok “Sayın Bay Memiş”e benziyordu. Elime aldığım zarfın bir hafta önce postacıya, “Benim değil...” diye geri verdiğim mektup olduğunu anlamıştım.
Pijamalı komşumuz,
– Gördün mü işte, benim değil... dedi postacıya. Biraz daha dikkat ederek yazıyı sökmeye çalıştım.
– Belki de “Mahmut” diye yazılmış, ama “Suavi” de olabilir... dedim.
Postacı,
– Ben onsekiz yıllık posta dağıtıcısıyım, böyle şey ilk defa başıma geliyor, dedi, bir aydır bu zarfı hiçkimse almak istemiyor, kime götürdükse, benim değil diye geri veriyor.
Muhsin Bey,
– Bu kadar aramışsınız, sizden günah gitmiş, dedi, ben yerinizde olsam çoktan yırtar atardım.
Postacı,
– Evet ama, dedi, mektup taahhütlü... Taahhüt makbuzunu, mektubu alan imzalayacak da çıkış postanesine göndereceğiz.
– Öyleyse adresi okunamadığından geri gönderin mektubu... dedim.
Postacı,
– Nasıl gönderebiliriz, dedi, gönderilen yerin adresini, gönderenin adını da herkes bir başka türlü okuyor. Nereye gönderelim? Bu mektup Posta İdaresinin başına bela oldu. Bizim postanenin müdürü, mektubun Kayseri’den geldiğini söylüyor.
Muhsin Bey zarfı alıp arkasındaki çıkış yeri adresine bakarak,
– Nerden anlamış Kayseri’den geldiğini? dedi. Postacı,
– Sondaki harf “i”ye benziyormuş.
Muhsin Bey,
– Eğer bu yazı Kayseri ise, ben de bileklerimi keserim... dedi.
Postacı,
– Evet, dedi, bence de Kayseri değil, olsa olsa Edirne... Bakınız, şurda “n”ye benzer bir harf görünüyor, değil mi?
Farklı yayınevlerindeki kapak resimleri
Baskılar
Künye Farklı yayınevlerindeki ilk baskı tarihleri
- 1. basım · 1997
- Adam Yayınları
- 5. basım · 2005
- Nesin Yayınevi
















































